Pożądanie seksualne, potocznie nazywane libido, nie jest wyłącznie kwestią psychiki czy okoliczności. W dużej mierze sterują nim hormony – substancje chemiczne wytwarzane przez organizm, które regulują nastrój, energię i reakcje ciała. Najważniejszą rolę odgrywa testosteron, obecny zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Równie istotny jest estrogen. U kobiet wpływa na nawilżenie, elastyczność tkanek i ogólne poczucie atrakcyjności seksualnej. Wahania poziomu estrogenu w cyklu miesiączkowym sprawiają, że pożądanie bywa silniejsze w okresie owulacji, a słabsze tuż przed miesiączką lub w menopauzie. Progesteron, dominujący w drugiej fazie cyklu, działa raczej hamująco – może zmniejszać zainteresowanie seksem i powodować większą senność. Na pożądanie wpływają też hormony „przyjemności”. Dopamina wzmacnia motywację i poszukiwanie nagrody, dlatego jej wzrost często idzie w parze z większym zainteresowaniem bliskością. Oksytocyna, uwalniana podczas dotyku i orgazmu, buduje poczucie więzi i może zwiększać chęć ponownego zbliżenia. Z kolei kortyzol – hormon stresu – działa odwrotnie. Długotrwale podwyższony poziom kortyzolu tłumi produkcję hormonów płciowych i obniża libido, co tłumaczy, dlaczego przemęczenie i napięcie nerwowe tak często odbierają ochotę na seks. Równowaga hormonalna nie jest stała. Zmienia się z wiekiem, w ciąży, podczas karmienia piersią, po odstawieniu antykoncepcji hormonalnej czy w wyniku chorób tarczycy. Dlatego wahania pożądania nie zawsze oznaczają problem psychiczny – czasem wystarczy sprawdzić poziom kluczowych hormonów. Zrozumienie ich roli pozwala lepiej dbać o własne ciało i unikać niepotrzebnego poczucia winy, gdy libido naturalnie rośnie lub spada.